subskrybuj nasz kanał na YouTube

Długoterminowa praca na ZZP dla jednego pracodawcy jest możliwa–orzeczenie sądu

W lipcu 2026 r. Sąd Zeeland‑West‑Brabant wydał orzeczenie, które ponownie przesuwa akcent w dyskusji o granicy między samozatrudnieniem a etatem. Sprawa dotyczyła prawniczki współpracującej z Clinias Dental Group (CDG). Po zakończeniu współpracy uznała ona, że jej umowy cywilnoprawne faktycznie stanowiły ukryty stosunek pracy. Sąd ocenił jednak sytuację inaczej – a jego uzasadnienie wnosi ważny wkład do praktyki kwalifikowania relacji zawodowych w Holandii.

Samodzielność jako fundament współpracy

Prawniczka działała jako niezależna przedsiębiorczyni, prowadząc własną działalność gospodarczą i świadcząc usługi z zakresu prawa ochrony danych oraz prawa medycznego. Z CDG zawarła dwie umowy: dotyczącą wdrożenia RODO oraz pełnienia funkcji Inspektora Ochrony Danych.

Choć współpraca była długotrwała, a wynagrodzenie miało formę stałej miesięcznej opłaty, sąd uznał, że kluczowe elementy wskazują na pełną niezależność:

-samodzielne wykonywanie zadań — prawniczka sama decydowała o sposobie działania i metodach pracy,
-brak podporządkowania — nie obowiązywały ją wewnętrzne instrukcje CDG,
-swoboda miejsca i czasu pracy — mogła pracować z dowolnej lokalizacji i w wybranych godzinach,
-posiadanie innych klientów — jej działalność nie była zależna wyłącznie od CDG,
-własne warunki współpracy — sama przygotowała umowy i stosowała własne zasady świadczenia usług.

Co istotne, korzystanie z laptopa firmowego, adresu e‑mail czy dostępu do biura nie zostało uznane za przejaw podporządkowania. Sąd podkreślił, że narzędzia pracy nie przesądzają o charakterze relacji.

Inspanningsverplichting – obowiązek starannego działania bez gwarancji rezultatu

Jednym z najciekawszych elementów sprawy był charakter zobowiązania określany jako ‘’inspanningsverplichting’’. Oznacza on obowiązek dołożenia należytej staranności, ale nie gwarantuje osiągnięcia konkretnego efektu.

Sąd wyraźnie wskazał, że:

-praca na godzinę bez osiągniecia rezultatu końcowego
-nie jest automatycznym dowodem na istnienie stosunku pracy,
-w wielu branżach – prawniczej, doradczej, konsultingowej – jest to naturalny element współpracy,
-fiskus nie może traktować tego rodzaju zobowiązania jako jednoznacznego sygnału etatu.

To ważny sygnał dla rynku, ponieważ w praktyce podatkowej obowiązek starannego działania bywa interpretowany jako cecha charakterystyczna dla umowy o pracę. Orzeczenie pokazuje, że takie podejście jest zbyt uproszczone.

Brak „wbudowania” w organizację jako kluczowy argument

Sąd zwrócił uwagę, że prawniczka nie była integralną częścią struktury CDG. Jej rola miała charakter doradczy, a nie operacyjny. Nie uczestniczyła w codziennym funkcjonowaniu firmy, nie była elementem hierarchii, nie pełniła funkcji wewnętrznych.

W aktualnym orzecznictwie „wbudowanie” w organizację jest jednym z najważniejszych kryteriów oceny, czy dana relacja jest stosunkiem pracy. W tej sprawie brak takiego wbudowania był jednoznaczny.

Znaczenie orzeczenia dla rynku pracy i samozatrudnionych

Wyrok potwierdza kilka kluczowych zasad:

-samozatrudnienie przy długich projektach jest jak najbardziej możliwe,
-brak gwarancji rezultatu nie oznacza automatycznie etatu,
-ocena relacji zawodowej musi uwzględniać całość okoliczności,
-kampania „Zo kan zzp wél” znajduje potwierdzenie w praktyce sądowej,
-autonomia i brak podporządkowania pozostają kluczowe dla utrzymania statusu niezależnego wykonawcy.

Dla przedsiębiorców i freelancerów to kolejny dowód, że przejrzyste umowy, jasno określona niezależność oraz realna swoboda działania są najlepszą ochroną przed nieuzasadnionym zakwalifikowaniem współpracy jako stosunku pracy.

Źródło: https://uitspraken.rechtspraak.nl/details?id=ECLI:NL:RBZWB:2026:6828

Data: 09-09-2026

ROZLICZENIA FIRM I OSÓB PRYWATNYCH W HOLANDII